Oproer rond de toeterstoet. Optochten van trouwauto’s veroorzaken steeds vaker overlast lezen we in de krant. De politietop maakt zich er druk over en vraagt om wettelijke inperking ervan. Een toeterstoet is een optocht van auto’s van bruiloftsgasten die bumper aan bumper toeterend naar de bruiloft rijden, met slingeren en door rood licht rijden erbij. Het is een goede gewoonte in delen van Turkije, het Mediteraan gebied en een deel van Marokko. Afhankelijk van je perspectief een enorm feestelijk, vrolijk gebruik of overlastgevend en hinderlijk voor de omgeving. Een recente toeterstoet liep uit de hand. Politie greep in op het rijgedrag, er ontstond een vechtpartij waarbij een agent bewusteloos werd geslagen.
Wat maakt dat we heftig reageren op toeterstoeten? Vanuit antropologisch- en historisch perspectief is dit goed te verklaren. Overal ter wereld bewegen mensen zich in stoeten, in marsen, in optochten. Dat doen we soms om feest te vieren; bruiloften, carnaval, religieuze processies. Of om te rouwen bij begrafenissen. Maar ook om de macht aan de kaak te stellen en een fysiek- of politiek domein terug te claimen. Denk aan de marsen van Mahatma Gandhi, stille tochten als introvert verzet tegen onrecht, demonstraties, dwaze moeders in Argentinië, militaire parades. Met een mars of optocht maken we de straat van ons. Het is tribaal oergedrag. Zoals apen over een rots plassen, marcheren wij tribale mensapen door de straten.
