min.
Klaas wordt er terecht ongemakkelijk van: wat kom je hier dóen met drie puberkinderen in Nederland dan? Ik snap de enorme vrijheidsdrang na jaren van ongelukkig of sleur-vol huwelijk. Dat je denkt: 'yes, me time.'
Niet alleen op de buis, maar ook om me heen zie ik het vaak na een scheiding; uit je dak op Lowlands, eindeloze weekjes weg met vriendinnen, daten met niet heel gezinsvriendelijke nieuwe 20 jaar jongere partners, gaan wonen bij je nieuwe lief aan de andere kant van het land. Maar he... ho... de kinderen dan?
Waar jij heel blij kunt zijn met je hervonden ik en de vrijheid, gaan je kinderen een periode in van 'kind zijn van gescheiden ouders'. Met dubbele loyaliteit, gemis van wat was, twee huizen, vier kerstdiners, gedwongen verhuizing. Iets meer aandacht en compassie voor hen. Betrekken in keuzes. Ik mis het. Ik wordt dit seizoen een beetje verdrietig van winter vol liefde. Zie iets teveel ik. En te weinig wij - de kinderen. Val er wat stil van.
