Dries Van Agt. Erudiet. Een groot staatsman en een ontroerend verhaal over de duo euthanasie met zijn geliefde Eugenie die ook bij mij de ontroering opriep. Het overlijden van Van Agt geeft gevoelens van weemoed, naar een tijd dat politiek en politici nog eerbiedwaardig hun rol invulden. Een zekere onkreukbaarheid en onberispelijkheid. Een tijd waarin respect vanzelfsprekend was. Politiek bedrijven nog een roeping. Den Uyl, van Agt, van der Staaij, Els Borst. Strak in het pak. Rolbewust. Een heel ander tijdsbeeld dan het huidige gesnotter en gekrenkt weglopen van een formatietafel, van rode kerst leggings en warrige wenkbrauwen, van gekibbel op X en het continue zinspelen op een functioneringsgesprek over de rol van een kamervoorzitter of formateur.
Doch zoals met alles in het leven op en achter de buhne is er ook een andere kant. Ik heb wat moeite met de romantiek van links tot rechts, ofschoon ook ik hecht aan de mores van over de doden niks dan goeds.
Van Agt streed in zijn bewindstijd actief tegen euthanasie, abortus en het homo-huwelijk. Heeft daarin velen belemmerd in hun vrijheidsstreven. Het feit dat hij zo liefdevol hand in hand kon sterven, is in elk geval niet mogelijk gemaakt op zijn politiek initiatief. Huilend demonstreerde ik ten tijde van het bewind Van Agt om te vechten voor een huwelijk, dat het mogelijk zou maken dat ik met mijn lief, ook een vrouw, waarmee ik inmiddels 30 jaar getrouwd ben, hetzelfde lange huwelijk zou mogen beleven als Dries en Eugenie.
