Demonstratie op de Dam met veel meer demonstranten dan was voorzien. Mocht dat of had de burgemeester, gemeente, politie die moeten afblazen?
Dat is de verkeerde vraag. De afgelopen twee maanden heeft Nederland zich niet alleen bereidwillig getoond door thuis te blijven, maar bleken bovenal enorm creatief in doorleven- en werken. Het Eurosongfestival verscheen in hokjesgezang op de buis, in zorginstellingen werden knuffelhuisjes in de tuin gezet, banken, overheden, scholen ging en masse en razendsnel online, de 1e kamer werd verbouwd, restaurants werden thuisbezorg services, artsen deden ingwikkelde patiëntconsulten met behulp van beeldbellen, kunstenaars gaven ons prachtige virtuele shows.
De vraag die nu gesteld wordt, is of het doel, het demonstratierecht zo belangrijk is, dat dat het middel, samenkomen met veel mensen op de Dam, heiligt. De beelden uit de Verenigde Staten hebben ons met afschuw vervuld. We zijn geschrokken en vol van medeleven. Dat medeleven willen mensen betuigen en zich uitspreken tegen deze vorm van rauw geweld. Dat is een belangrijk doel, evenals het vrije recht op demonstratie.
