crying-statue-vierkant-voor-donatieblok4-kopie-def

In de periode 1981-1986 trok Aids als een roofdier door met name de gayscéne van Amsterdam. Stigma, taboe en uitsluiting van buiten de scéne waren groot. De homo- en HIV beweging reageerde met enorme kracht , saamhorigheid en nieuwe rituelen. Zo werd er heel snel een buddy systeem in het leven geroepen. Mensen met Aids kregen een buddy, een maatje die hielp met allerhande praktische zaken en gezelschap bij eenzaamheid bood. Er ontstond een geheel eigen uitvaart- en begrafeniscultus, waarbij het leven voor het sterven uitbundig werd gevierd. Omdat jonge mensen slachtoffer waren, voldeden de traditionele uitvaarten met plakje cake niet. Op begraafplaats Zorgvlied werd het mogelijk om een heel nieuw soort uitvaarten te laten plaatsvinden. Rijk versierde kisten, boten met de grafkist die over de Amstel kwamen aangevaren, bier in plaats van koffie. Clubeigenaar Manfred Langer kreeg een grafmonument met levensgroot beeld met bierglas in de hand. Nog steeds is de Aids beweging goed in het herdenken. Een nieuw roze beeld van een huilende vrouw reist door Nederland. 

Lessen:

het is enorm schrijnend dat corona zo veel afstand en eenzaamheid met zich mee brengt. Van de Aids beweging kunnen we leren om nooit genoegen te nemen met uitvaarten die je niet passen. Natuurlijk kan er vooral veel niet. Maar er ontstaan nieuwe rituelen. Erehagen als een rouwauto de straat uit rijdt. Online streamen van afscheids- en kerkdiensten. En ook after corona is het niet te laat om te herdenken, heeft de Aids movement ons geleerd. Beelden, woorden, herinneringen kunnen nog jarenlang worden opgehaald. Nooit vergeten.

Filmpje: uitvaart in corona tijd