Geef je op voor de E-zine

en ontvang regelmatig onze nieuwsbrief

Aanmelden

In de media

header antropoloogdesvaderlands danielle braun

3 minuten leestijd (683 woorden)

Je hoeft maar één vraag te stellen: wat heb je nodig? Column op Joop BNN VARA op 3 juli 2020

lips-651339_1920

Gouden randje

Jong, wild, vrouw, droeg lippenstift, best cute om te zien én gay was ik toen ik bij de politie ging werken. Het duurde maar een paar uur... voor de eerste homograppen om mijn oren vlogen. Ik vond ze eigenlijk wel leuk. De meeste dan. En eigenlijk; wist ik zelf altijd betere. Hardere. Wat steevast in gezelligheid ontaardde. Op de flirts en 'kan ik je bekeren, ik heb er een met een gouden randje' reageerde ik met gegaap, wat doorgaans uiterst effectief was.

Papegaaien

Later kreeg ik bestuurlijke rollen in meer ambtelijke organisaties. Nog steeds was ik jong, cute en ik werd dan ook vaak voor de secretaresse aangezien, als ik met mijn mannelijke beleidsmedewerker ergens binnen stapte. In directieoverleggen was ik met nog wat andere vrouwen echt dik in de minderheid. Apenrots gedrag was hier wellicht wat minder ruig, doch niet minder riskant. Nieuwe strategieën volgden. Zo spraken we met het kleine groepje vrouwen af, dat als een van ons een goed punt inbracht waar niet naar werd geluisterd, we 'de papegaai' deden. Dan zeiden we bijvoorbeeld: 'zoals Irma net uitstekend naar voren bracht, wil ik nog eens herhalen...', net zolang tot de voorzitter het wel oppakte. Werkte uitstekend. Een keer riepen we in koor toen de Bokito's erg over de top gingen: 'oké, jullie hebben allemaal de grootste'. Het was drie maanden verdomd rustig in het MT. 

Kerstdiner

Waar ik absoluut niet om kon lachen, was toen ik bij het kerstdiner bij een volgende werkgever, een groot consultancybureau, samen met mijn echtgenote waarmee ik inmiddels kinderen had en een gezin vormde, in de tafelschikking bij 'de vrijgezellen' werd gezet. Omdat we 'moeilijk plaatsbaar' waren. Totaal ongepaste gesprekken werden ons deel. Boos en verdrietig was ik. Als je mij nou zou vragen wat me zou helpen om me goed te voelen in een organisatie; dan heb ik dus liever een fijne tafelschikking bij het kerstdiner dan stoppen met grappen. Ik hoef geen mandje tampons op het toilet, maar wel graag een rookvrij kantoor als ik zwanger ben. Liever een spiegel voor mijn lippenstift, dan een voorkeursbehandeling bij sollicitatie. En dat zal voor een ander weer andersom zijn.

I don't need youre white guilt

Op internet werd ik geraakt door een filmpje van een man in de Verenigde Staten. Een zwarte man. Die een emotioneel betoog hield, over dat hij niet zat te wachten op white excuses en voeten kussen. Dat hij naar werd van die zieligheid en gewoon respectvol behandeld wilde worden als VS burger. Hij gaf het een term die voor mij nieuw en interessant is: low expectations racism. Ik dacht aan de column die ik schreef over dat ik vind dat homograppen soms bést moeten kunnen, zolang je daarna ook gewoon een goed gesprek hebt over relaties of zo. En dat als je als iemand ze wel storend vindt je even 'sorry joh' tegen je collega zegt. Die column leidde tot woede; mocht ik niet zeggen. Ik zou leiden aan mij door heteroseksuelen opgelegde zelfhaat. Ook het feit dat ik lippenstift droeg, kwam vast omdat ik wilde voldoen aan de heteronorm. Mijn reactie, dat ik val op vrouwen en vrouwelijkheid gewoon erg aantrekkelijk vind, zowel bij mezelf als bij anderen, was maar raar.

Wat heb je nodig?

Ik zou het echt heel fijn vinden als we stoppen met 'angel winging'. Met goedbedoelde hulp-hokjs maken, die net zo benauwend zijn als racistische, homofobe, anti-semitische en puntje puntje hokjes. Als we als samenleving niet bedenken wat collega's of burgers van welke minderheidsgroepering dan ook nodig hebben om volledig mee te doen en zichzelf te zijn. Vrouwen, homo's, Joden, vluchtelingen, laaggeletterden, anderstaligen, Moslims, Chinezen, zwarten, Christenen, mensen met een handicap, chronisch zieken, kinderen, en noem nog maar eens heel veel andere labeltjes zijn écht niet allemaal hetzelfde. Zijn net zo uniek als menswezens uit een meerderheidsgroep. Ze hebben een mond. Kunnen praten. Je hoeft alleen maar je handen uit je oren te halen. Je keel te schrapen. En de enige relevante vraag te stellen: wat heb jíj nodig om hier jezelf te kunnen zijn en je talent te laten zien? That's all.

0
Maak je niet druk over zaken waar je geen invloed ...
De frontliniewerkers - juist nu hebben ze onze hug...
Comment for this post has been locked by admin.
 

Reacties

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://academievoororganisatiecultuur.nl/

Inschrijven leergang, trainingen congressen

  • 14 september 2021, Veranderen met impact, Burgers’ Zoo (Arnhem) & online

    Voor meer informatie en aanmelden

  • Leergang Antropologische Teambegeleiding - Dé facilitatieleergang met dialoogvormen uit de hele wereld

    Data en inschrijven

  • Trainingen Deep Democracy

    Inclusieve dialoog en besluitvorming. Werken met de onderstroom van organisaties. Ruimte voor de wijsheid van de minderheid. Data en inschrijven.

  • Training Own Your Rank

    Over ranking en positie pakken. Krachtig én verbindend zijn. Stap in de spotlights. Data en inschrijven.

  • Training Kampvuurgesprekken

    Besluiten zonder verliezers. Krachtig besluitvormingsmodel voor leiders en facilitators. Data en inschrijven.

  • Leergang Organisatiecultuur. Corporate Antropologie – echt aan de slag met organisatiecultuur

    Intensieve en unieke leergang voor leiders en veranderaars. Data en inschrijven.

  • Column DFT

    ondertussen

  • Rituelen als reddingsboei

    Rituelen als reddingsboei

In beeld

Danielle Braun over haar nieuwe boek Patronen

Dubbel Date met Esther van Fenema

Columnist en antropoloog Mening of neutraal Podcast met Danielle Braun en Ruben Klerkx1

Corona en cultuur

antropologisch duiden van groepsgedrag in crisis

iStock 1215697335 570

Hugs

Een film van Danielle Braun

Waarom digitaal werken vermoeiend is

Aandacht is het nieuwe goud

Een film van Danielle Braun

Nieuwe podcast met Tjip de Jong

Hoe wordt de mens gevormd door zijn tribe?

Patronen. Het nieuwe boek van Danielle Braun. Verschijnt begin mei. 

Patronen. Het nieuwe boek van Danielle Braun. Verschijn begin mei

Nieuwste Blog

‘Ik ben echt onder de indruk van de schoonheid van bepaalde patronen’ Na De Corporate Tribe (2015) en Building Tribes (2018), de twee door de antropologie geïnspireerde boeken die ze met Jitske Kramer schreef, komt Danielle Braun nu met een methodolo...